Rock & Roll

Gisteren was mijn moeder jarig. Ze is tachtig geworden. En omdat zowat iedereen in de familie op vakantie is, waren Janet en ik gistermiddag, samen met tante Jantje, de enige visite. Tante Jantje is de oudere zus van mijn moeder. Ze was per taxi over uit Havelte. "Dat kost wel een paar stuiver, niet?", hengel ik naar de kosten van zo'n rit. Ze wist het niet precies meer, maar kon me wel melden dat dat reuze meeviel. Om de mobiliteit van oudere mensen op peil te houden, doet de overheid namelijk ook een duit in het zakje. En dat geldt niet alleen voor het overbruggen van grote afstanden naar ver weg wonende familieleden, maar ook voor afstanden in de buurt of in het dorp, wist ze, want ze is sinds een paar jaar in het bezit van een gesubsidieerde rollator. Het wandelapparaat was niet op eigen initiatief aangeschaft, maar had daar plotseling in de schuur gestaan, samen met haar jongste zoon, die meende zijn moeder op zekere dag met dit hulpmiddel te moeten confronteren. Als ze het vertelt, komt de verontwaardiging van toen zichtbaar weer boven. "Ja Jantje", zegt mijn moeder, "jij wou er eerst ook niet aan." Even daarvoor was ze mijn vader bijgevallen, die mijn moeder de voordelen van dit drukmobiel had voorgehouden. Mijn moeder loopt namelijk slecht vanwege slijtage aan haar rugwervels. Hij had overwogen om haar het multi-functionele voertuig, want er kunnen ook boodschappen mee vervoerd worden en je kunt er volgens tante Jantje ook op zitten, op haar verjaardag te geven. "Dat had je moeten doen", reageert mijn moeder gepikeerd. "Dan had je er zelf mee op stap gekund". En omdat mijn vader dat wel wist, was hij wijselijk ook niet tot de daadwerkelijke aanschaf over gegaan. Nee, zolang ze op de fiets nog uit de voeten kan, komt er bij haar geen rollator in. "En als het dan niet anders kan...maar dan nog bepaal ik zelf het moment", besluit ze. Ik kan me wel vinden in haar uitstelpolitiek. Want zeg nou zelf, als je zo door het dorp schuift, dan is de rock & roll er echt wel af.