Doelgroepen

Ik heb ooit de Sociale Academie gedaan. Niet zozeer om op professionele wijze de wereld te willen verbeteren, maar om iets te doen met mensen. Na vier jaar studie en aanverwant vermaak rolde ik het vormingswerk in. Op de academie was ik vertrouwd geraakt met het welzijnsjargon, waarvan het woord doelgroep deel uitmaakte van de top tien. In het vormingswerk was dat al niet anders.
Onlangs kwam ik op een feestje een neef tegen, die ik zo ongeveer in 20 jaar niet had gezien. Hij woont in Friesland en dat heeft daar misschien wel mee te maken, want ik ga eigenlijk nooit naar Friesland. Ik ga alleen maar door Friesland, bijvoorbeeld op weg naar en van Ameland. Deze neef was ooit een gewaardeerd installateur en had nog nooit gehoord van doelgroepen. Bij hem waren mensen klanten. Waren, zeg ik met nadruk, want onder het genot van een glas bier vertelde Harry, want zo heet hij, over zijn werk bij de geestelijke gezondheidszorg en als ik op het bierviltje had geturfd hoe vaak het woord doelgroep uit zijn mond was gerold en dat viltje was in verkeerde handen gevallen, dan had ik om af te rekenen aan honderd euro niet genoeg gehad. Hij werkt met de doelgroep oorlogsslachtoffers, die ook nog weer onderverdeeld kan worden in verschillende sub-doelgroepen, omdat er, zo betoogt Harry, sterk uiteenlopende oorlogsslachtoffers zijn. Uiteraard begrijp ik dat, want, zo laat ik Harry weten, heb ik verstand van doelgroepen. Ik heb daar namelijk voor geleerd, zeg ik. "En jij", vraag ik. "Ik werk met de doelgroep '40-'45", zegt hij. Harry is zelf van '47, geloof ik. Maar dat bedoel ik niet. "Heb je daar naast je werk een avondstudie voor gevolgd, of iets dergelijks. Dat bedoel ik." Dat was niet het geval. Hij had als vrijwilliger aangetoond over voldoende affiniteit, ook uit de top tien, met de doelgroep te beschikken en aanvullend leverde een driedaagse cursus in Zeist voldoende bagage voor zijn nieuwe baan op.
Vorige maand heb ik gesolliciteerd bij de Geestelijke Gezondheidszorg Drenthe. Het ging om een baan als begeleider van mensen met een geestelijke handicap, wiens uitzicht voornamelijk wordt bepaald door de geraniums waar ze de hele dag tegenaan kijken, terwijl het voor hun welzijn beter is dat ze daags wat doen en met mensen in contact komen. Zie daar: een baan voor mij, dacht ik. Opleiding ok en zelfs ervaring met ja..ja de doelgroep.
Bij de GGZ-Drenthe dachten ze daar blijkbaar anders over. Mijn profiel, nog zo'n shitwoord, zou niet passen op de door hen gevraagde kwaliteiten. Wat ze daarmee bedoelen? Lijkt me logisch. Ik ben te hoog opgeleid, bovendien te oud en dus te duur! Ze hebben blijkbaar liever ex-installateurs met een driedaagse cursus. Dan kunnen de salarissen van de topmanagers, die hoger liggen dan de salarissen in het kabinet, tenminste op peil blijven en zo mogelijk nog iets groeien. Af en toe word ik geestelijk onwel van dit soort dingen. In stilte, want voor je het weet zit je zo maar in een doelgroep en alles wat ik wil, ik wil niet in een doelgroep!!