Zonsverduistering

Vanmorgen was er een zonsverduistering. Met het blote oog niet waar te nemen. Oogdeskundigen raden dat ook af, omdat je op die manier je ogen ernstig kunt beschadigen. Er zijn speciale brilletjes te koop waarmee je het tafereel, zonder risico op letsel, kunt zien. Zo'n ding heb je, als je het moet gebruiken, natuurlijk niet in een la liggen en even naar de winkel rijden om er een te halen, is vergelijkbaar met mosterd na de maaltijd, omdat een zonsverduistering nou eenmaal geen hele dag duurt.
Toevallig had Janet haar moeder aan de telefoon en die kwam met een slim idee: een paar fotonegatieven op elkaar. Onze generatie weet nog wat dat zijn en gelukkig hadden we er, ergens in een fotoalbum, nog een paar verstopt. Het leverde een mooi plaatje op: de zon met een hap er uit.

Maar het kan ook anders. Je kijkt een kleine fractie van een halve seconde, met een hele snelle sluitertijd dus, recht in de zon. Dat moet toch geen kwaad kunnen, want dat doe je per ongeluk wel eens vaker. Knijp dan je ogen stijf dicht en je hebt in een pikzwart vlak een prachtige zonsverduistering, waar je vervolgens zonder problemen wel een kwartier naar kunt kijken.
Misschien is dit een aardige tip voor de volgende zonsverduistering over weet ik hoeveel jaren, want dan heeft niemand nog een paar negatieven in huis, omdat de foto's op de harde schijf staan. En geloof me, door een harde schijf naar een zonsverduistering kijken heeft geen enkele zin.