Rare jongens

Het is half april en Goede Vrijdag. We worden wakker van de zon, die met de gordijnen als filter, een getemperd warm licht in de slaapkamer laat schijnen. Het heeft even geduurd, maar daar is'tie dan.
Als het regent heb je gauw de neiging om nog even te blijven liggen en als het vriest al helemaal, met het dekbed tot over de oren; maar met de zon is dat anders. Dan wil je eruit; met een kop koffie in de hand de warmte voelen en het voorjaar opsnuiven, want daar is tot nu toe nog maar weinig van terecht gekomen.
Na de koffie en een paar broodjes gaan we de bus van Antonio terugbrengen naar de loods. Janet rijdt mee met onze Berlingo. Woensdag en donderdag hebben Antonio en ik bij iemand de tuin opgeknapt. Snoeien en sjouwen. Dat wil zeggen: donderdag had Antonio plotseling zogenaamd belangrijkere zaken aan z'n hoofd en heb ik het 's middags alleen afgemaakt. Als dank daarvoor heb ik de laatste aanhangwagen met snoeiafval in de loods geparkeerd en daarom moet de bus terug, want dan kan Antonio dat nog mooi even voor Pasen storten bij het plaatselijke paasvuur.
Ik heb daar vandaag geen tijd voor, laat staan zin in.
We besluiten om gelijk maar even door te rijden naar Emmen voor een paar boodschappen. We rijden naar Emmermeer, waar ik bij de boek- en sigarettenwinkel altijd mijn shag koop in balen van 200 gram. Iets verderop is een snackbar. Voor die snackbar staat een tafel met daar omheen een paar stoelen. Het geheel staat uitnodigend in het zonnetje. "Zullen we?", zegt Janet.
Goed plan, vind ik. Ik ga shag halen en zij bestelt twee patatjes met.
We zitten net lekker te smikkelen, als iets verderop bij een bouwput een auto stopt. Er stappen een paar bouwvakkers uit met gereedschap en een grote radio. Het apparaat krijgt een centrale plaats in de bouwput en het volume gaat zo'n beetje helemaal open. "Ik hou van jou en blijf je trouw", zingen de bouwvakkers in een driekwartsmaat, terwijl wij in het zonnetje onze patatjes opeten.
Het is voorjaar en ik vind houthakkers en bouwvakkers rare jongens.