Zidane

Het kon twee kanten op. Er kwamen kansen over en weer. De uitslag van de finale van het WK voetbal was onvoorspelbaar. Tot het moment van Zinedine Zidane.
Gesteggel in het strafschopgebied van Italie. Zidane hoort erbij, maar loopt, zijn gezicht altijd strak en ogenschijnlijk kalm, terug naar de middellijn.
Dan draait hij zich ineens, als door een wesp getoken, om. Loopt doelbewust naar een Italiaanse speler, wiens borstbeen hij vervolgens met zijn hoofd keihard in tweeen probeert te splijten.
Schande, roept iedereen. Hij heeft zijn hoofd verloren, de kop er niet meer helemaal bij.

Als je het zo zag, was het inderdaad ook een onbegrijpelijke actie. Een prof van niveau laat zich de kop toch niet gek maken, zou je denken. En zeker iemand als Zidane niet, die al jaren in het wereldje meeloopt en toch moet weten wat het is om geprovoceerd te worden.
Blijkbaar gingen de beledigingen van deze Italiaan hem te ver. Hij voelde zich diep gekwetst door de uitlatingen aan het adres van zijn moeder en zijn zus, zo liet hij de wereld weten. 'Maar het is niet goed wat ik gedaan heb', zei hij.
Logisch, want als groot voetballer heb je een voorbeeldfunctie en in zo'n staaltje straatvechten kun je daarvan natuurlijk nauwelijks iets terugvinden.

Maar ondanks dat, heb ik toch begrip voor zijn optreden. Hij vergat even het belang van Frankrijk. Hij vergat ook even het belang van het team en waarschijnlijk was hij zichzelf ook even kwijt, maar er zijn nu eenmaal grenzen. Ook op een voetbalveld. Je hoeft het niet te pikken, dat jij of je familie voor van alles en nog wat wordt uitgemaakt door een hersenloze tegenstander, die alleen denkt in voetbal. Dat heeft dus te maken met intelligentie en respect. En natuurlijk moet je daar boven staan, als je zo'n onbenul tegenkomt. Maar soms lukt dat even niet en dan doe je wat je moet doen. Daar kan geen wereldbeker tegen op.

Zidane is voor mij behalve een groot voetballer ook een groot mens. Iemand die tenminste z'n hoofd gebruikt en geen wapens.