Handtasje

Donderdags om de veertien dagen gaat Janet met de trein naar Utrecht. Eigenlijk niet naar Utrecht, maar naar Lunetten. Daar moet ze naartoe voor het volgen van de cursus mantelzorgmakelaar, maar daar wou ik het verder niet over hebben. Als u daar iets meer over wilt weten, klikt u dan hiernaast maar even op Mantelzorgmakelaar-Drenthe.

Het gaat er namelijk om, dat ze met de trein gaat. Niet met de auto, omdat ze het reizen met de trein relaxter vindt. Je hoeft nergens op te letten, vindt ze, en hebt geen last van files en evenmin van automobilisten die hun best doen om komende zondag in 'Blik op de weg' te komen. Boekje mee voor de terugweg en op de heenweg soms nog even wat cursusliteratuur doornemen, omdat het laatste moment daarvoor nou eenmaal het meest geeigende moment is. Vroeger op school was dat ook al zo. En als ze 's avonds om 11 uur in Emmen uit de trein stapt, sta ik daar om haar af te halen en drinken we nog even wat bij cafe Groothuis tegenover het station.

Afgelopen donderdag ging dat ook weer zo. Ze was zichtbaar blij toen we elkaar op het perron begroetten, maar ik weet inmiddels dat dat komt omdat het stuk Zwolle - Emmen niet opschiet en ze uiteindelijk blij is dat ze er is.
'Moet je horen', zei ze, toen we op de veranda bij Groothuis achter een Palm en een wijntje zaten. 'Komt er tussen Utrecht en Amersfoort zo'n opgeschoten VMBO-conducteur langs voor de kaartjes en moet je raden wat 'ie zegt?'
Ik heb uiteraard geen idee.
'Zo moeders, een dagje op cursus geweest op kosten van de baas?'

U moet weten dat ze er nog jong uitziet, geen moeder is en al helemaal geen baas heeft.
Ik schiet in de lach, maar ik begrijp uit de blik in haar ogen, dat die conducteur blij mag zijn dat ze op dat moment haar handtasje niet bij zich had.